Castor Bean Seeds (Ricinus Communis)

Zijn zaad is de wonderboon, die ondanks zijn naam geen echte boon. Castor is inheems in het zuidoosten Middellandse Zeegebied, Oost-Afrika en India, maar is wijdverbreid in tropische gebieden (en elders op grote schaal gekweekt als sierplant). ^[5]

Ricinuszaad is de bron van ricinusolie, die een breed scala aan toepassingen kent. De zaden bevatten tussen de 40% en 60% olie, rijk aan triglyceriden, voornamelijk ricinoleïne. De zaad bevat ook ricine, een wateroplosbaar toxine, die ook in lagere concentraties in de hele plant aanwezig is.

Een niet-verwante plantensoort, Fatsia japonica (wonderboom), lijkt er op maar komt uit Japan.

Nomenclatuur

De naam Ricinus is een Latijns woord voor teek; het zaad is zo genoemd omdat het markeringen en een bult aan het uiteinde heeft die lijken op bepaalde teken. Het geslacht Ricinus ^[6] bestaat ook in de zoölogie en duidt insecten aan (geen teken) die parasieten van vogels zijn; dit is mogelijk omdat de namen van dieren en planten door verschillende nomenclatuurcodes. ^{[ bronvermelding nodig ]}

De algemene naam "ricinusolie" komt waarschijnlijk van het gebruik ervan als vervanging voor castoreum, een parfumbasis gemaakt van de gedroogde perineale klieren van de bever ( castor in het Latijn). ^[7] Het heeft nog een andere algemene naam, palm van Christus , of Palma Christi , dat afkomstig is van wonderolie, staat erom bekend dat het wonden geneest en kwalen geneest.

Beschrijving

Ricinus communis kan sterk variëren in groeivorm en uiterlijk. De variatie is vergroot door veredelaars die een reeks cultivars hebben geselecteerd op blad- en bloemkleur en op olieproductie. Het is een snelgroeiende, zuigend struik die de grootte van een kleine boom kan bereiken, ongeveer 12 m (39 ft), maar niet winterhard.

De glanzende bladeren Zijn 15–45 cm (5,9–17,7 inch) lang, langgesteeld, afwisselend en handvormig met vijf tot twaalf diepe lobben met grof getande segmenten. Bij sommige variëteiten beginnen ze donker roodpaars of bronskleurig als ze jong zijn en veranderen geleidelijk naar donkergroen, soms met een roodachtige tint, naarmate ze rijper worden. De bladeren van sommige andere variëteiten zijn vrijwel vanaf het begin groen, terwijl bij weer andere een pigment de groene kleur van alle bladeren maskeert. chlorofylhoudende delen, bladeren, stengels en jonge vruchten, zodat ze gedurende de hele levensduur van de plant een dramatische paars- tot roodbruine kleur behouden. Planten met donkere bladeren groeien vaak naast planten met groene bladeren, dus er is waarschijnlijk slechts één gen dat de productie van het pigment in sommige variëteiten reguleert. ^[8] De stengels en de bolvormige, stekelige zaaddozen variëren ook in pigmentatie. De vruchtdozen van sommige soorten zijn opvallender dan de bloemen.

De groene capsule droogt uit en splitst zich in drie delen, waardoor de zaden met geweld worden uitgeworpen

De bloemen hebben geen bloemblaadjes en zijn eenslachtig (mannelijk en vrouwelijk), waarbij beide typen op dezelfde plant worden gedragen (eenhuizig) in de terminale fase. pluimvormig bloeiwijzen groen of, in sommige variëteiten, roodtinten. De mannelijke bloemen zijn talrijk, geelgroen met opvallende crèmekleurige meeldraden; de vrouwelijke bloemen, die aan de uiteinden van de aren worden gedragen, liggen in de onrijpe stekelige capsules, zijn relatief gering in aantal en hebben opvallende rode stigma's. ^[9]

De vrucht is stekelig, groenachtig (tot roodpaars) capsule Bevat grote, ovale, glanzende, boonachtige, zeer giftige zaden met variabele bruinachtige vlekken. Wonderboomzaden hebben een wrattig aanhangsel, de zogenaamde caruncle, een soort Elaiosoom. De carunkel bevordert de verspreiding van het zaad door mieren (myrmecochorie).

Medicinale toepassingen

Ricinusolie heeft veel toepassingen in de geneeskunde en andere sectoren.

Bij laboratoriumratten is aangetoond dat een alcoholisch extract van het blad de lever beschermt tegen schade door bepaalde gifstoffen. ^{[10] [11] [12]} Methanolisch extracten van de bladeren van Ricinus communis werden gebruikt in antimicrobieel testen tegen acht pathogene bacteriën bij ratten en toonden antimicrobiële eigenschappen. De vruchtwand van Ricinus Bij lage doses vertoonden ze effecten op het centrale zenuwstelsel bij muizen. Bij hoge doses stierven de muizen snel. ^[13] Een waterextract van de wortelschors toonde een pijnstillende werking bij ratten. ^[13] In ethanolisch extract van Ricinus communis wortelschors. ^[14]

Andere toepassingen

Uittreksel van Ricinus communis tentoongesteld acaricide En insecticide activiteiten tegen de volwassene van Haemaphysalis bispinosa Neumann (Acarina: Ixodidae) en hematofaag vlieg Hippobosca maculata Uitspoeling (Diptera: Hippoboscidae). ^[15]

De Bodo-stamleden van Bodoland in Assam, India, worden de bladeren van deze plant gebruikt om de larven van muga En endi zijderupsen.

Castorolie is een effectief smeermiddel voor motoren en wordt gebruikt in verbrandingsmotoren, met inbegrip van die van Eerste Wereldoorlog vliegtuigen, sommige raceauto's en sommige modelvliegtuigen. Het is van oudsher populair voor het smeren van tweetaktmotoren vanwege de hoge hittebestendigheid in vergelijking met oliën op basis van aardolie. Het mengt niet goed met aardolieproducten, vooral niet bij lage temperaturen, maar mengt beter met de methanolbrandstoffen die worden gebruikt in gloeiende modelmotoren. In totale-verlies-smering Toepassingen hebben de neiging om koolstofafzettingen en vernis in de motor achter te laten. Het is grotendeels vervangen door synthetische oliën die stabieler en minder giftig zijn.

Sieraden worden vaak gemaakt van wonderbonen, vooral kettingen en armbanden. ^[16]

Habitat, groei en tuinbouwgebruik

In Griekenland is hij winterhard genoeg om als kleine boom te groeien. In noordelijke landen wordt hij daarentegen als een jaarlijks.

zaadlobben (rond) en eerste echte bladeren (gezaagd) aan een jonge plant. Deze plant is ongeveer vier weken oud.

jonge plant

Hoewel Ricinus communis is inheems in het zuidoosten Middellandse Zeegebied, In Oost-Afrika en India is de ziekte tegenwoordig wijdverbreid in tropische gebieden. ^[5] In gebieden met een geschikt klimaat vestigt wonderboom zich gemakkelijk. De plant kan dan uitgroeien tot een invasieve plant en is vaak te vinden op braakliggende terreinen.

Het wordt ook veelvuldig gebruikt als decoratieve plant in parken en andere openbare ruimtes, vooral als 'stippenplant' in traditionele perkplanten. Indien vroeg gezaaid, onder glas, en bewaard bij een temperatuur van ongeveer 20 °C (68 °F) tot het uitplanten, kan de wonderboom in een jaar een hoogte van 2-3 meter (6,6-9,8 ft) bereiken. In gebieden die gevoelig zijn voor vorst het is meestal korter en gegroeid alsof het een jaarlijks. ^[5] De plant kan echter ook goed buiten groeien in koelere klimaten, in ieder geval in Zuid-Engeland. Op beschutte plekken lijken de bladeren geen last te hebben van vorstschade, want daar blijft de plant groenblijvend. ^{[ bronvermelding gewenst ]} Het werd in de Edwardiaanse tijd gebruikt in de parken van Toronto, Ontario, Canada. Hoewel het daar niet wordt gekweekt, groeit de plant in het wild in Zuid-Californië, met name in Griffith Park in Los Angeles. ^[17]

Cultivars

Blad

Er zijn door kwekers selecties gemaakt voor gebruik als sierplanten (de hoogtes hebben betrekking op planten die als eenjarige worden gekweekt) en voor de commerciële productie van wonderolie. ^[9]

Siercultivars

• 'Carmencita' heeft de Koninklijke Tuinbouwvereniging Prijs voor Tuinverdienste ^{[18] [19]}
• 'Carmencita Bright Red' heeft rode stengels, donkerpaarse bladeren en rode zaaddozen;
• 'Carmencita Pink' heeft groene bladeren en roze zaaddozen
• 'Gibsonii' heeft rood getinte bladeren met roodachtige nerven en helder scharlakenrode zaaddozen
• 'New Zealand Purple' heeft pruimkleurige bladeren met een rode tint, de pruimkleurige zaaddozen worden rood als ze rijp zijn

  (Alle bovengenoemde soorten worden als eenjarige planten ongeveer 1,5 meter hoog.) ^[5]

• 'Impala' is compact (slechts 1,2 meter of 3,9 voet hoog) met roodachtig blad en stengels, het meest opvallend op de jonge scheuten
• 'Red Spire' is hoog (2–3 meter of 6,6–9,8 voet) met rode stengels en bronskleurig blad
• 'Zanzibarensis' is ook hoog (2–3 meter of 6,6–9,8 voet), met grote, middelgroene bladeren (50 centimeter of 20 inch lang) met witte middennerven ^[9]

Cultivars voor olieproductie:

• 'Hale' werd in de jaren zeventig gelanceerd voor de staat Texas. ^[20] Het is kort (tot 1,2 m of 3 ft 11 in) en heeft meerdere trossen
• 'Brigham' is een variëteit met een verlaagd ricinegehalte, aangepast voor Texas. Hij wordt maximaal 1,8 m hoog en heeft 10% van het ricinegehalte van 'Hale'.
• 'BRS Nordestina' is ontwikkeld door de Braziliaanse Embrapa in 1990 voor handmatige oogst en semi-aride omgevingen
• 'BRS Energia' werd in 2004 door Embrapa ontwikkeld voor gemechaniseerde of handmatige oogst
• 'GCH6' is ontwikkeld door Sardarkrushinagar Dantiwada University, India, 2004: is resistent tegen wortelrot en tolerant voor fusarium verwelkingsziekte
• 'GCH5' werd ontwikkeld door de Sardarkrushinagar Dantiwada Universiteit in 1995. Het is resistent tegen fusariumverwelkingsziekte.
• 'Abaro' werd ontwikkeld door de Ethiopisch Instituut voor Landbouwonderzoek, Centrum voor onderzoek naar essentiële oliën voor handmatige oogst
• 'Hiruy' is ontwikkeld door het Ethiopische Instituut voor Landbouwonderzoek Melkassa En Wondo Genet Landbouwonderzoekscentra voor handoogst in 2010/2011

Plant-dier interacties

Ricinus communis is de waardplant van de wondervlinder ( Ariadne merione ), de eri-zijdevlinder ( Samia cynthia ricini ) en de wondervlinder ( Achaea janata ). Hij wordt ook als voedselplant gebruikt door de larven van een aantal andere soorten Lepidoptera, inclusief Hypercompe hambletoni en de nootmuskaat ( Discestra trifolii ).

Allergeen potentieel

Ricinus is extreem allergeen en heeft een OPALEN allergieschaal van 10 uit 10. De plant is ook een zeer sterke trigger voor astma en allergieën voor Ricinus komen vaak voor en zijn ernstig. ^[21]

De wonderboom produceert overvloedige hoeveelheden zeer licht stuifmeel, dat gemakkelijk in de lucht terechtkomt en in de longen kan worden ingeademd, wat allergische reacties kan veroorzaken. Het sap van de plant veroorzaakt huiduitslag. Mensen die allergisch zijn voor de plant, kunnen ook huiduitslag krijgen door alleen al de bladeren, bloemen of zaden aan te raken. Deze mensen kunnen ook kruisallergische reacties krijgen op latex sap van de gerelateerde Hevea brasiliensis plant. ^[21]

Toxiciteit

Zaden

De toxiciteit van rauwe wonderbonen wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van ricine. Hoewel de dodelijke dosis voor volwassenen wordt geschat op vier tot acht zaden, zijn meldingen van daadwerkelijke vergiftiging relatief zeldzaam. ^[22] Volgens de Guinness World Records , dit is de meest giftige plant ter wereld. ^[23] Symptomen van een overdosis ricine, waaronder: misselijkheid, diarree, tachycardie, hypotensie En aanvallen, die tot een week aanhouden. Het gif kan echter uit ricinusolie worden gewonnen door het te concentreren met een vrij ingewikkeld proces, vergelijkbaar met dat voor het extraheren van ricinusolie. cyanide van amandelen.

Bij inname van ricine kunnen de symptomen tot 36 uur later optreden, maar ze beginnen meestal binnen 2 tot 4 uur. Deze symptomen omvatten een branderig gevoel in mond en keel, buikpijn, braken en bloederige diarree. Binnen enkele dagen treedt ernstige uitdroging op, een daling van de bloeddruk en een afname van de urineproductie. Zonder behandeling kan de dood binnen 3 tot 5 dagen worden verwacht; in de meeste gevallen is volledig herstel mogelijk. ^{[24] [25]}

Vergiftiging vindt plaats wanneer dieren, waaronder mensen, gebroken zaden inslikken of de zaden breken. zaad door te kauwen: intacte zaden kunnen door het spijsverteringskanaal reizen zonder dat de toxine vrijkomt. ^[24] Het gif biedt de wonderboom een zekere mate van natuurlijke bescherming tegen insectenplagen zoals bladluizen. Ricine is onderzocht op zijn potentiële gebruik als insecticide. ^[26] De wonderboom is ook de bron voor undecyleenzuur, een natuurlijk schimmelwerend middel.

Commercieel verkrijgbare koudgeperste ricinusolie is in normale doses niet giftig voor mensen, noch inwendig noch uitwendig. ^[27]

Scheikunde

Drie terpenoïden en een tocoferol-gerelateerde verbindingen zijn aangetroffen in de bovengrondse delen van Ricinus . Verbindingen met de naam (3 E ,7 Z ,11 E )-19-hydroxycasba-3,7,11-trien-5-on, 6α-hydroxy-10β-methoxy-7α,8α-epoxy-5-oxocasbane-20,10-olide, 15α-hydroxylup-20(29)-en-3-on en (2 R ,4a R ,8a R )-3,4,4a,8a-tetrahydro-4a-hydroxy-2,6,7,8a-tetramethyl-2-(4,8,12-trimethyltridecyl)-2 H- chromene-5,8-dion werden geïsoleerd uit de methanolextracten van Ricinus communis door chromatografische methoden. ^[28] Gepartitioneerde h-hexaanfractie van Ricinus Wortelmethanolextract resulteerde in verrijking van twee triterpenen: lupeol en urs-6-een-3,16-dion (erandon). Ruw methanolextract, verrijkte n-hexaanfractie en isolaten in doses van 100 mg/kg po vertoonden significante (P < 0,001) ontstekingsremmende activiteit in een carrageen-geïnduceerd achterpootoedeemmodel. ^[29]

Modern commercieel gebruik

Zaadopbrengst in 2006

Plant in verstoord gebied

De wereldwijde productie van ricinuszaad bedraagt ongeveer twee miljoen ton per jaar. De belangrijkste productiegebieden zijn India (met meer dan driekwart van de wereldwijde opbrengst), China en Mozambique, en het wordt op grote schaal geteeld in Ethiopië. Er zijn verschillende actieve veredelingsprogramma's.

Productie

Top tien producenten van ricinuszaad – 2013
Land	Productie (ton)	Voetnoot
Indië	1.744.000
Volksrepubliek China	60.000	*
Mozambique	60.000	F
Ethiopië	13.000	*
Thailand	12.000	*
Brazilië	11.953
Paraguay	11.000	*
Zuid-Afrika	6.200	F
Pakistan	6.000	*
Vietnam	6.000	*
Wereld	1.854.775	A
Geen symbool = officieel cijfer, F = schatting van de FAO, * = niet-officiële/semi-officiële/spiegelgegevens, A = totaal (kan officiële, semi-officiële of schattingen omvatten); Bron: Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties: Economische en Sociale Afdeling: De Statistische Afdeling

Andere moderne toepassingen

• Of het nu natuurlijk, gemengd of chemisch bewerkt is, ricinusolie heeft nog steeds vele toepassingen. Zo blijft het commercieel belangrijk als niet-bevriezende, antimicrobieel, drukbestendig smeermiddel voor speciale doeleinden, zowel van latex als van metalen, of als smeercomponent van brandstoffen. ^[30]
• Castorproducten zijn bronnen van verschillende chemische stoffen grondstoffen. ^[31]
• In Brazilië is ricinusolie (lokaal bekend als mamona-olie) een grondstof voor sommige soorten biodiesel.
• Op het platteland worden de overvloedig aanwezige zaden door kinderen gebruikt voor katapult ballen, omdat ze het juiste gewicht, de juiste grootte en de juiste hardheid hebben.
• Omdat wonderzaadjes een aantrekkelijk patroon hebben, zijn ze populair in goedkope persoonlijke versieringen, zoals niet-duurzame kettingen en armbanden.
• Castorolie wordt al lang gebruikt om uitdroging van de huid te voorkomen. Het is, gezuiverd of bewerkt, nog steeds een bestanddeel van veel cosmetica.
• Het hoge percentage van ricinolzuur Residuen in ricinusolie en derivaten daarvan remmen veel microben, zowel virale, bacteriële als schimmelinfecties. Ze zijn dan ook nuttige bestanddelen van veel zalven en soortgelijke preparaten.
• Castorolie is de belangrijkste grondstof voor polyglycerolpolyricinoleaat, een modificator die de vloei-eigenschappen van cacaoboter bij de vervaardiging van chocoladerepen, en dus de kosten.
• In de VS wordt ricinusolie gebruikt om insecten af te weren. moedervlekken En woelmuizen voor gazononderhoud.

Historisch gebruik

Er zijn wonderzaadjes gevonden in Egyptische graven die dateren uit 4000 v.Chr.; de langzaam brandende olie werd vooral gebruikt als brandstof voor lampen. Herodotus en andere Grieks Reizigers merkten op dat wonderolie gebruikt werd voor verlichting, lichaamscrèmes en het verbeteren van de haargroei en -textuur. Cleopatra zou het hebben gebruikt om het wit van haar ogen op te helderen. De Ebers-papyrus is een oud Egyptisch medisch traktaat waarvan men denkt dat het dateert uit 1552 v.Chr. Vertaald in 1872, beschrijft het wonderolie als een laxeermiddel. ^[32]

Het gebruik van wonderolie ( eranda ) in India is al sinds 2000 v.Chr. gedocumenteerd in lampen en in de lokale geneeskunde als laxeermiddel. laxerend, En cathartisch in Unani, Ayurvedisch, siddha en andere etnomedisch systemen. Traditionele Ayurvedische en siddha medicijn beschouwt ricinusolie als de koning van de geneeskrachtige middelen voor genezing Artrose. Het wordt regelmatig oraal aan kinderen gegeven om te ontwormen. ^{[ bronvermelding nodig ]}

De oude Romeinen hadden een verscheidenheid aan medicinale/cosmetische toepassingen voor zowel de zaden als de bladeren van Ricinus communis . De natuuronderzoeker Plinius de Oudere noemde de giftige eigenschappen van de zaden, maar vermeldde ook dat ze gebruikt konden worden om lonten te vormen voor olielampen (mogelijk door ze samen te vermalen), en dat de olie gebruikt kon worden als laxeermiddel en lampolie. ^[33] Hij adviseert ook om de bladeren als volgt te gebruiken:

"De bladeren worden plaatselijk aangebracht met azijn voor erysipelas, en vers geplukt, worden ze op zichzelf gebruikt voor ziekten van de mamillæ [borsten] en defluxies; een afkooksel ervan in wijn, met polentaand Saffraan is goed tegen allerlei soorten ontstekingen. Als ze op zichzelf worden gekookt en drie dagen achter elkaar op het gezicht worden aangebracht, verbeteren ze de teint." ^[34]

In Haïti het heet maskreti , ^[35] waar de plant wordt omgezet in een rode olie die vervolgens aan pasgeborenen wordt gegeven als laxeermiddel om de binnenkant van hun eerste ontlasting te reinigen. ^[36]

Ook wonderzaad en wonderolie worden al eeuwenlang in China gebruikt, vooral voor inwendig gebruik of als verbandmiddel.

Wonderolie werd door de paramilitairen gebruikt als dwangmiddel Zwarthemden onder het regime van Italiaans dictator Benito Mussolini, evenals door de Spaanse burgerwacht in het Franco-Spanje. Dissidenten en tegenstanders van het regime werden gedwongen de olie in grote hoeveelheden in te nemen, wat ernstige gevolgen had. diarree En uitdroging, wat uiteindelijk de dood tot gevolg kan hebben. Deze strafmethode werd oorspronkelijk bedacht door Gabriele D'Annunzio, de Italiaanse dichter en fascistische aanhanger, tijdens de Eerste Wereldoorlog. ( Zie ook: Het gebruik van wonderolie als intimidatiemiddel in fascistisch Italië