Wisteria zaden (Wisteria sinensis)

Wisteria zaden (Wisteria sinensis)

Prijs voor een verpakking van 5 of 10 zaden.

Blauweregen (ook wel gespeld als Wistaria of Wysteria) is een geslacht van bloeiende planten uit de vlinderbloemenfamilie (Fabaceae). Het omvat tien soorten houtachtige klimplanten die inheems zijn in het oosten van de Verenigde Staten en in China, Korea en Japan. Sommige soorten zijn populaire sierplanten, vooral in China en Japan. Een waterbloeiende plant met de algemene naam blauweregen of 'waterwisteria' is in feite Hygrophila difformis, uit de familie Acanthaceae.

Beschrijving

Blauweregen klimt door zijn stengels met de klok mee of tegen de klok in rond elke beschikbare steun te slingeren. Ze kunnen tot wel 20 m boven de grond klimmen en zich 10 m zijwaarts uitspreiden. De grootste bekende blauweregen ter wereld staat in Sierra Madre, Californië, met een oppervlakte van meer dan 1 acre (0,40 ha) en een gewicht van 250 ton. De plant werd in 1894 geplant en is een Chinese lavendelsoort.

De bladeren staan afwisselend, zijn 15 tot 35 cm lang, geveerd en bevatten 9 tot 19 deelblaadjes. De bloemen groeien in hangende trossen van 10 tot 80 cm lang, vergelijkbaar met die van het geslacht Laburnum, maar zijn paars, violet, roze of wit. De bladeren hebben geen gele kleur. De bloei vindt plaats in het voorjaar (net voor of tijdens het opengaan van de bladeren) bij sommige Aziatische soorten, en midden tot laat in de zomer bij de Amerikaanse soorten en W. japonica. De bloemen van sommige soorten zijn geurig, met name die van de Chinese blauweregen. De zaden worden geproduceerd in peulen die lijken op die van Laburnum en zijn, net als de zaden van dat geslacht, giftig.

Blauweregen is een extreem winterharde plant die in veel delen van de VS, vooral in het zuidoosten, als invasieve soort wordt beschouwd. De reden hiervoor is dat de plant andere inheemse plantensoorten kan overwoekeren en verdringen.

Blauweregensoorten worden door de larven van sommige soorten vlinders, waaronder de bruine staart, als voedselplant gebruikt.

Teelt

Blauwe regen, met name Wisteria sinensis, is zeer winterhard en groeit snel. Hij kan groeien in grond van vrij slechte kwaliteit, maar geeft de voorkeur aan vruchtbare, vochtige en goed gedraineerde grond. Hij gedijt goed in de volle zon. Blauwe regen kan worden vermeerderd door middel van stekken van hardhout, stekken van zachthout of zaad. Exemplaren die uit zaad worden gekweekt, kunnen echter tientallen jaren nodig hebben om te bloeien; daarom kweken tuinders meestal planten die zijn opgekweekt uit gewortelde stekken of geënte cultivars waarvan bekend is dat ze goed bloeien. [bronvermelding vereist] Een andere reden voor het uitblijven van de bloei kan overmatige bemesting zijn (met name stikstof). Blauwe regen heeft een stikstofbindend vermogen (door Rhizobia-bacteriën in wortelknobbeltjes), waardoor volwassen planten baat kunnen hebben bij extra kalium en fosfaat, maar niet bij stikstof. Ten slotte kan blauwe regen aarzelen om te bloeien omdat hij nog niet volgroeid is. De rijping kan slechts een paar jaar duren, zoals bij Kentucky blauwe regen, of bijna twintig, zoals bij Chinese blauwe regen. De rijping kan worden geforceerd door fysieke mishandeling van de hoofdstam, wortelsnoei of droogtestress.

Blauwe regen kan zonder ondersteuning uitgroeien tot een heuvel, maar is op zijn best wanneer hij langs een boom, pergola, muur of andere dragende constructie omhoog mag klimmen. Hoe dan ook, de ondersteuning moet zeer stevig zijn, want volwassen blauwe regen kan enorm sterk worden met zware, polsdikke stammen en stengels. Deze zullen zeker traliewerk scheuren, dunne houten palen verpletteren en zelfs grote bomen wurgen. Blauwe regen die op huizen groeit, kan schade veroorzaken aan goten, regenpijpen en soortgelijke constructies. De hangende trossen zijn het beste van onderaf te bekijken.

Blauweregenbloemen ontwikkelen zich in knoppen nabij de basis van de groei van het voorgaande jaar. Het snoeien van de zijscheuten tot aan de basale paar knoppen in het vroege voorjaar kan de zichtbaarheid van de bloemen verbeteren. Om de grootte van de plant te beperken, kunnen de zijscheuten halverwege de zomer worden ingekort tot 20 tot 40 cm lang, en in de herfst terug tot 10 tot 20 cm. Zodra de plant een paar jaar oud is, kan een relatief compacte, rijkbloeiende vorm worden bereikt door de nieuwe ranken drie keer tijdens het groeiseizoen af te snoeien; op het noordelijk halfrond in juni, juli en augustus. De bloemen van sommige variëteiten zijn eetbaar en kunnen zelfs worden gebruikt voor wijn. Andere zouden giftig zijn. Zorgvuldige identificatie door een expert wordt sterk aanbevolen voordat u deze of een andere wilde plant consumeert.

Taxonomie

De botanicus Thomas Nuttall zei dat hij het geslacht Wisteria vernoemde ter nagedachtenis aan Dr. Caspar Wistar (1761–1818).[1][2] Toen Nuttall later naar de spelling werd gevraagd, zei hij dat het voor "welluidendheid" stond, maar zijn biograaf speculeerde dat het iets te maken zou kunnen hebben met Nuttalls vriend Charles Jones Wister, Sr., van Grumblethorpe, de kleinzoon van de koopman John Wister.[3] (Sommige bronnen uit Philadelphia stellen dat de plant naar Wister is vernoemd.)[4] Aangezien de spelling blijkbaar opzettelijk is, Er is geen rechtvaardiging voor het veranderen van de geslachtsnaam onder de Internationale Code voor Botanische Nomenclatuur.[5] Sommigen spellen de plant echter als gewone naam "wistaria", en Fowler is resoluut vóór de spelling "wistaria".

Genetische analyse toont aan dat Callerya, Afgekia en Wisteria elkaars nauwste verwanten zijn en duidelijk verschillen van andere leden van de stam Millettieae. Beide hebben acht chromosomen.

In cultuur

Fuji Musumè (藤娘?) of Blauweregenmeisje is een Otsu-e (Japanse volkskunst uit Ōtsu, Shiga) onderwerp waarvan men denkt dat het geïnspireerd is door populaire dansen. Deze schilderijen werden vaak verkocht als geluksbrengers bij huwelijken. Fuji Musumè is ook een beroemde klassieke kabukidans.

In Barbara Kingsolvers roman The Bean Trees noemt Turtle blauweregen bonenbomen, omdat de voorgebloeide bloempeulen de vorm van bonen hebben. Later ontdekken zij en Taylor dat blauweregen een peulvrucht is (dat wil zeggen, tot de bonenfamilie behoort) en dat blauweregen en andere peulvruchten symbiotische relaties aangaan, net als de personages in het boek.

In Charlotte Perkins Gilmans "The Giant Wistaria" wordt de plant zowel een teken van mannelijkheid ("'Hij groeit goed, deze wijnstok die u mij in het schip bracht, mijn man.'") als een teken van vernietiging. Een dochter krijgt een buitenechtelijk kind en haar ouders zijn van plan haar mee terug te nemen naar het oude land en de baby aan een plaatselijk dorp te geven. De dochter hoort dit en verdrinkt uiteindelijk de baby. Ze hangt zichzelf op aan de wortels van de blauweregen die in de kelder groeien, of ze wurgen haar en doden haar; het verhaal geeft geen duidelijkheid.