Nasiona glicynii (Wisteria sinensis)

Nasiona glicynii (Wisteria sinensis)

Cena za opakowanie 5 lub 10 nasion.

Wisteria (nazywana również Wistaria lub Wysteria) to rodzaj roślin kwiatowych z rodziny bobowatych, Fabaceae, obejmujący dziesięć gatunków pnących pnączy pochodzących ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz z Chin, Korei i Japonii. Niektóre gatunki są popularnymi roślinami ozdobnymi, szczególnie w Chinach i Japonii. Roślina wodna o potocznej nazwie wisteria lub „wisteria wodna” to w rzeczywistości Hygrophila difformis z rodziny akantowatych.

Opis

Pnącza Wisteria pną się, oplatając swoje łodygi zgodnie z ruchem wskazówek zegara lub przeciwnie do ruchu wskazówek zegara wokół dowolnego dostępnego podparcia. Mogą wspinać się na wysokość 20 m nad ziemią i rozprzestrzeniać się na 10 m w bok. Największe znane pnącze Wisteria na świecie znajduje się w Sierra Madre w Kalifornii, mierzy ponad 1 akr (0,40 ha) i waży 250 ton. Posadzona w 1894 roku, należy do odmiany lawendy chińskiej.

Liście są naprzemianległe, 15 do 35 cm długości, pierzaste, z 9 do 19 listkami. Kwiaty są wytwarzane w zwisających gronach o długości 10 do 80 cm, podobnych do kwiatów z rodzaju Laburnum, ale są fioletowe, fiołkowe, różowe lub białe. Na liściach nie ma żółtego koloru. Kwitnienie przypada na wiosnę (tuż przed lub w miarę otwierania się liści) u niektórych gatunków azjatyckich, a w środku lub późnym lecie u gatunków amerykańskich i W. japonica. Kwiaty niektórych gatunków są pachnące, zwłaszcza glicynia chińska. Nasiona są wytwarzane w strąkach podobnych do tych z Laburnum i, podobnie jak nasiona z tego rodzaju, są trujące.

Glicynia to wyjątkowo wytrzymała roślina, uważana w wielu rejonach Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza na południowym wschodzie, za gatunek inwazyjny, ze względu na jej zdolność do dominacji i wypierania rodzimych gatunków roślin.

Gatunki glicynii stanowią pokarm dla larw niektórych gatunków motyli, w tym glicynii brunatnej.

Uprawa

Wisteria, zwłaszcza Wisteria sinensis, jest bardzo wytrzymała i szybko rośnie. Może rosnąć na glebach o dość złej jakości, ale preferuje żyzną, wilgotną, dobrze odwodnioną glebę. Dobrze rośnie w pełnym słońcu. Glicynia może być rozmnażana przez sadzonki z twardego drewna, sadzonki z miękkiego drewna lub nasiona. Jednak okazy wyhodowane z nasion mogą kwitnąć przez dziesięciolecia; z tego powodu ogrodnicy zazwyczaj uprawiają rośliny, które zostały wyhodowane z ukorzenionych sadzonek lub szczepionych odmian, o których wiadomo, że dobrze kwitną. [potrzebne źródło] Innym powodem braku kwitnienia może być nadmierne nawożenie (szczególnie azotem). Glicynia ma zdolność wiązania azotu (zapewnianą przez bakterie Rhizobia w brodawkach korzeniowych), dlatego dojrzałe rośliny mogą skorzystać z dodanego potasu i fosforanu, ale nie azotu. Wreszcie, glicynia może niechętnie kwitnąć, ponieważ nie osiągnęła dojrzałości. Dojrzewanie może wymagać tylko kilku lat, jak w przypadku Kentucky Wisteria, lub prawie dwudziestu, jak w przypadku Chinese Wisteria. Dojrzewanie można wymusić poprzez fizyczne uszkodzenie pnia, przycinanie korzeni lub poprzez suszę.

Glicynia może urosnąć w kopiec, gdy nie jest podparta, ale najlepiej czuje się, gdy pozwoli się jej wspiąć na drzewo, pergolę, mur lub inną konstrukcję podtrzymującą. W każdym przypadku podpora musi być bardzo mocna, ponieważ dojrzała Glicynia może stać się niezwykle silna dzięki ciężkim pniom i łodygom grubości nadgarstka. Z pewnością rozerwą kratownice, zmiażdżą cienkie drewniane słupki, a nawet mogą udusić duże drzewa. Glicynia, której pozwoli się rosnąć na domach, może uszkodzić rynny, rury spustowe i podobne konstrukcje. Jej zwisające grona najlepiej oglądać od dołu.

Kwiaty glicynii rozwijają się w pąkach w pobliżu podstawy poprzedniego wzrostu, więc przycinanie tylnych pędów bocznych do kilku pąków u podstawy wczesną wiosną może poprawić widoczność kwiatów. Jeśli chcesz kontrolować wielkość rośliny, pędy boczne można skrócić do 20–40 cm długości w połowie lata i do 10–20 cm jesienią. Gdy roślina osiągnie kilka lat, można uzyskać stosunkowo zwartą, swobodnie kwitnącą formę, przycinając nowe wąsy trzy razy w sezonie wegetacyjnym; w czerwcu, lipcu i sierpniu na półkuli północnej. Kwiaty niektórych odmian są jadalne i można ich nawet używać do produkcji wina. Inne są uważane za toksyczne. Przed spożyciem tej lub jakiejkolwiek dzikiej rośliny zdecydowanie zaleca się ostrożną identyfikację przez eksperta.

Taksonomia

Botanik Thomas Nuttall powiedział, że nazwał rodzaj Wisteria na cześć doktora Caspara Wistara (1761–1818)[1][2]. Później zapytany o pisownię, Nuttall powiedział, że chodzi o „eufnię”, ale jego biograf spekulował, że może to mieć coś wspólnego z przyjacielem Nuttalla, Charlesem Jonesem Wisterem seniorem z Grumblethorpe, wnukiem kupca Johna Wistera[3]. (Niektóre źródła w Filadelfii podają, że roślina została nazwana na cześć Wistera)[4]. Ponieważ pisownia jest najwyraźniej celowa, nie ma uzasadnienia dla zmiany nazwy rodzaju zgodnie z Międzynarodowym Kodeksem Nomenklatury Botanicznej.[5] Niektórzy jednak piszą zwyczajową nazwę rośliny jako „wistaria”, a Fowler zdecydowanie opowiada się za pisownią „wistaria”.

Analiza genetyczna pokazuje, że Callerya, Afgekia i Wisteria są najbliższymi krewnymi i zupełnie różnymi od innych członków plemienia Millettieae. Oba mają osiem chromosomów.

W kulturze

Fuji Musumè (藤娘?) lub Wisteria Maiden to temat Otsu-e (japońskiego malarstwa ludowego w Ōtsu, Shiga), który prawdopodobnie został zainspirowany popularnymi tańcami. Obrazy te były często sprzedawane jako talizmany na szczęście dla małżeństw. Fuji Musumè to również słynny klasyczny taniec Kabuki.

W powieści Barbary Kingsolver The Bean Trees Turtle odnosi się do winorośli wisteria jako do drzew fasolowych, ponieważ wcześniej zakwitnięte strąki kwiatów mają kształt fasoli. Później ona i Taylor dowiadują się, że wisteria jest rośliną strączkową (tj. należy do rodziny fasolowatych) i że wisteria i inne rośliny strączkowe wchodzą w relacje symbiotyczne, tak jak bohaterowie książki.

W "The Giant Wistaria" Charlotte Perkins Gilman roślina staje się zarówno oznaką męskości ("'Dobrze rośnie, to winorośle przywiozłeś mi na statek, mój mężu'"), jak i oznaką zniszczenia. Córka rodzi dziecko pozamałżeńskie, a jej rodzice planują zabrać ją z powrotem do starego kraju, a dziecko oddać do lokalnego miasta. Córka słyszy to i ostatecznie topi dziecko. Albo wiesza się na korzeniach winorośli wistaria rosnącej w piwnicy, albo ją duszą i zabijają; historia nie jest wyjaśniona.